قول داده بودم نشمرم این روزهای آخر رو.. عدها رژه می رند اما... 19... که الان حتی شده 18... و جمعه صبح زود که می شود به عبارت درست تر 17...

بهترین هم میشه هر لحظه! امروز با اون ریش کوچیکش جذاب ترین بود.. پوست هامون که لمس میکنن همو انگار نمیخوان جدا شن...

دائم از خودم می پرسم تا کی باید هر کیو که دوست دارم به خاطر فاصله از دست بدم؟

یهو می بینم که دارم بااااز دنبال پوزیشن می گردم تو بوداپست.. بعد یادم میاد که دختر جان! آخه اگه باشه، میری؟! بی خیال آلمان؟! به همین سادگی؟! دردسرهای ویزا چی؟ یا ترس باقی اد ها رو می بینم. پوزیشنی نیس. ناراحت شدم.

نمی خوام بره. عین بچه ها فکر می کنم اگه دستشو ول نکنم می مونه. بعد فکر می کنم اگه بره، من می مونم؟! اگه من برم چی؟! من 3 سال درس دارم. عین بچه ها فکر می کنم بزرگ شدیم و یه کاریش می کنیم حتما.

دوسش دارم.